Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς: Η διακωμώδηση της Εκκλησίας και η Ελληική Αριστερά

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23^η  Ιουλίου 2015.

Η ΔΙΑΚΩΜΩΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η κωμωδία και η σάτιρα είναι επινόηση της ελληνικής σκέψεως. Είναι υψηλή τέχνη, μέσω της οποίας οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν είχαν σκοπό απλά να «χασκογελούν», όπως νομίζουν κάποιοι σημερινοί ανιστόρητοι και άμοιροι της αρχαιοελληνικής σκέψεως, αλλά είχε ως στόχο να διδάξει, μέσω της ευθυμίας. Να περάσει στους θεατές υψηλά θρησκευτικά, πνευματικά, κοινωνικά και ηθικά μηνύματα. Άλλωστε το θέατρο ήταν για τους αρχαίους μας προγόνους το «σχολείο του λαού» και γι’ αυτό «επιδοτούνταν» τα εισιτήρια για να μπορούν και οι οικονομικά ασθενείς να παρακολουθούν τις δραματικές παραστάσεις.

Κάποιοι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν και συκοφαντούν τον Χριστιανισμό ως δήθεν εχθρό της χαράς και της ευθυμίας, ως εχθρό του θεάτρου. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Μέσα στα αγιογραφικά κείμενα παίρνονται εικόνες από την καθημερινή ζωή και πολλές φορές από το θέατρο. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως πολλές τελετουργικές πράξεις της Εκκλησίας μας έχουν (εξωτερικές μόνο) επιδράσεις από το αρχαίο δράμα. Η Εκκλησία μας βεβαίως αντιτάχτηκε στο θέατρο και ειδικά στην κωμωδία, αλλά όχι στο κλασσικό θέατρο. Αντιτάχτηκε στο απόλυτα παρηκμασμένο θέατρο και τη χυδαία σάτιρα των ελληνιστικών, ρωμαϊκών και πρωτοβυζαντινών χρόνων, το οποίο δεν διδάσκονταν στα θέατρα, αλλά στα χαμαιτυπεία και τα κακόφημα καταγώγια, όχι για να διδάξουν πλέον υψηλά νοήματα, αλλά για  να διαδώσουν την ανηθικότητα. Είναι γνωστό πως στα χρόνια αυτά το θέατρο και η σάτιρα είχε περάσει στα χέρια των διαβόητων «Βακχών», διαφόρων ομίλων, οι οποίοι είχαν ως στόχο την κραιπάλη και τις ασωτίες. Ας σημειωθεί πως στα ρωμαϊκά χρόνια είχαν απαγορευτεί, με την ποινή του θανάτου οι βακχικοί σύλλογοι και οι εκδηλώσεις τους.

Για το πόσο «εχθρική» υπήρξε η Εκκλησία για το θέατρο αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι η ίδια καλλιέργησε στις τάξεις Της το κλασσικό και διδακτικό θέατρο, δημιουργώντας αξιόλογα δείγματα, όπως για παράδειγμα το θαυμάσιο δράμα «Χριστός Πάσχων», το οποίο έχει εφάμιλλη αξία με τα έργα των αρχαίων κλασσικών τραγικών ποιητών. Για το πόσο «εχθρική» στο θέατρο, αποδεικνύεται και από την καλλιέργεια του σύγχρονου χριστιανικού θεάτρου.

Η χυδαία διακωμώδηση των πρωτοχριστιανικών χρόνων στράφηκε κατά της νέας πίστεως. Κλασσικό παράδειγμα ο ειδωλολάτρης σατιρικός συγγραφέας Λουκιανός (2^ος μ. Χ. αιώνας) αναφέρεται ως ο πρώτος συκοφάντης του Χριστιανισμού με το γνωστό έργο του «Περί Περεγρίνου Τελευτής», μέσω του οποίου προσπαθεί να γελοιοποιήσει τους Χριστιανούς και τη λατρεία τους. Όμως η κατρακύλα του θεάτρου και της σάτιρας στα ελληνιστικά, ρωμαϊκά και πρωτοβυζαντινά χρόνια χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια του «διαφωτισμού» να υπηρετήσει το αντιεκκλησιαστικό και αντικληρικό πνεύμα στην επαναστατημένη, κατά της παραφθαρμένης δυτικής χριστιανοσύνης, η οποία ευθύνεται τα μέγιστα για τον μεσαιωνικό σκοταδισμό και τα δεινοπαθήματα των ευρωπαίων. Η σάτιρα και η διακωμώδηση κατά της «δυτικής εκκλησίας» και μαζί των «ιερών και των οσίων» της αποτελεί τα τελευταία τριακόσια χρόνια τα κύρια όπλα των χριστιανομάχων. Η ίδια τακτική ακολουθείται και σήμερα, όπου γίνεται προσπάθεια να γελοιοποιηθεί χυδαία στα μάτια των θεατών, οτιδήποτε σχετίζεται με την Εκκλησία. Γελοιοποίηση γίνεται και για άλλες θρησκείες, κυρίως του Ισλάμ. Όμως ενώ οι Χριστιανοί ανεχόμαστε τη γελοιοποίηση, οι μουσουλμάνοι προβαίνουν σε βίαιες πράξεις αντεκδίκησης.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα στην εφημερίδα «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (19-7-2015), του κ. Νίκου Χατζηνικολάου, ιστορικού της τέχνης και ομότιμου καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης,  με τίτλο: «Η διακωμώδηση του Μωάμεθ». Στο άρθρο του ο συντάκτης εκθειάζει «έκθεση σχεδίων του Τζιανλορέντσο Μπερνίνι, του σημαντικότερου καλλιτέχνη του ιταλικού Μπαρόκ, στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Λειψίας (η οποία παρουσιάστηκε) τον χειμώνα που μας πέρασε, συμπεριλαμβάνονταν μερικές ιδιόχειρες γελοιογραφίες Ανάμεσά τους, η γελοιογραφία του Πάπα Ιννοκέντιου ΙΑ΄ (1676-1689), της οικογένειας Οντεσκάλκι από το Κόμο, φιλοτεχνημένη τα τελευταία χρόνια της ζωής του καλλιτέχνη, η οποία εντυπωσιάζει με την τόλμη των εκφραστικών της μέσων αλλά και την προκλητική ασέβειά της». Ο συντάκτης παρατηρεί πως αυτό είναι μια κατάκτηση ελευθερίας της εποχής μας, διότι «Αν το σχέδιο είχε γίνει γνωστό όσο ζούσε ο καλλιτέχνης η θανατική ποινή θα ήταν αυτονόητη για μια τέτοια πράξη. Γελοιογραφίες προτεσταντικής έμπνευσης κατά του Πάπα και της καθολικής εκκλησίας υπήρχαν απ' τον 16ο αιώνα. Οι αιρετικοί του Βορρά διώκονταν χωρίς οίκτο. Αλλά μια γελοιογραφία του Πάπα από ένα δημιουργό που ζούσε στη Ρώμη και υπηρετούσε την εκκλησία, ήταν διπλά αξιόποινη. Ο καλλιτέχνης γλύτωσε γιατί το βλάσφημο σχέδιο παρέμεινε στο εργαστήριό του μέχρι το τέλος της ζωής του ενώ στη συνέχεια πουλήθηκε από τους κληρονόμους του μαζί με την υπόλοιπη συλλογή του στη βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας. Έτσι διασώθηκε και το ίδιο». Τονίζει πως: «Χρειάστηκαν τεράστιες κοινωνικές και στη συνέχεια πολιτικές και ιδεολογικές ανακατατάξεις, κυρίως στη Γαλλία και στην Αγγλία, διάρκειας περισσότερων αιώνων, ώστε μια γελοιογραφία σαν κι αυτή να μπορεί σήμερα να εκτίθεται ή να αναπαράγεται φωτογραφικά χωρίς κάτι τέτοιο να συνεπιφέρει διώξεις και ποινές σε όσους την διακινούν».

Στη συνέχεια ο συντάκτης παρατηρεί πως στη χώρα μας γίνεται «καταπάτηση» των θρησκευτικών ελευθεριών: «Στην Ελλάδα υπάρχει μια σεβαστή μειονότητα ελλήνων υπηκόων που είναι μωαμεθανοί το θρήσκευμα. Αρκετοί και από τους πρόσφατους μετανάστες την ίδια θρησκεία ακολουθούν … Η δημοκρατική Ελλάδα θα κερδίσει ένα δύσκολο στοίχημα αν οι θρησκευτικές μειονότητες που ζουν στην επικράτεια αλλά και όσοι δεν ασπάζονται ένα θρήσκευμα, πάψουν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Οι μειονότητες πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς. Δεν αισθάνεσαι ασφαλής όταν ο Άλλος εμπαίζει ό, τι είναι για σένα ιερό. Ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους σίγουρα θα διασφαλίσει την ισότητα αλλά αυτό δεν αρκεί. Γιατί ο σεβασμός πρέπει να περάσει στα ήθη. Και κάτι τέτοιο δεν επιβάλλεται και θέλει χρόνο».

Αναφέρθηκε στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν τις γελοιογραφίες του γαλλικού σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo» του Μωάμεθ, τις οποίες αποδοκιμάζει. Αναφέρθηκε στον Βολταίρο, ο οποίος έγραψε έργο περί ανεξιθρησκίας και επίσης στον Ευγένιο Βούλγαρη, ο οποίος μετέφερε στην Ελλάδα το πνεύμα της ανεξιθρησκίας με το έργο του: «Περί ανεξιθρησκίας . Ήτοι περί της ανοχής των ετεροθρήσκων 1768». Βλέπει ως κατάκτηση της Αριστεράς, η οποία «αποτελεί, τουλάχιστον εν μέρει, συνέχεια του Διαφωτισμού», την ψήφιση του νόμου για την ανέγερση του ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα. Προτείνει να επικρατήσει και στη χώρα μας η αρχή περί ανεξιθρησκίας του διαφωτισμού. Και καταλήγει: «Εκείνο που μας μένει είναι, τουλάχιστον, να μην συμμετάσχουμε στον πόλεμο της προπαγάνδας κατά του Ισλάμ. Η μικρή χώρα που είναι η δική μας, τόσο κοντά στο θέατρο των εχθροπραξιών, αντί να ρίχνει κι εκείνη λάδι στη φωτιά προσβάλλοντας και εξαγριώνοντας τους πιστούς μωαμεθανούς μέσα κι έξω από την επικράτεια, έχει τις δυνατότητες να καταστεί μια όαση δημοκρατικής ανοχής στην Ανατολική Μεσόγειο».

Εν ολίγοις θα θέλαμε να παρατηρήσουμε στα παραπάνω πως ο αρθρογράφος καθηγητής, ορμώμενος από την αριστερή ιδεολογική του αφετηρία, δεν μπορεί να κρύψει την αντιεκκλησιαστική του ταυτότητα. Αυτό τον εμποδίζει να διακρίνει πως η αυθεντική εκδοχή του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, δεν ευθύνεται για καμιά είδους καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών ετερόθρησκων. Εμφανίστηκε σε εχθρικό γι’ Αυτήν περιβάλλον στα Ρωμαϊκά χρόνια και διώχτηκε. Ανδρώθηκε στα βυζαντινά χρόνια σε ένα απόλυτα πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό περιβάλλον και κατόρθωσε να συνυπάρξει αρμονικά με όλους. Όταν έγινε κυρίαρχη πίστη, ουδέποτε εδίωξε κανέναν, αλλά προσπάθησε να περιφρουρήσει την ορθόδοξη πίστη μόνο με το λόγο και ποτέ με τη βία. Αλλά και όταν βρέθηκε υποδουλωμένη στους αλλοθρήσκους μουσουλμάνους, (από τον 6^ο αιώνα στη Μέση Ανατολή και από τον 15^ο αιώνα στα Βαλκάνια), προσπάθησε να συμβιώσει με εκείνους, απρ’ όλες τις διώξεις εναντίον Της.

Στον 20^ο αιώνα, στις χώρες που είχαν την ατυχία να υποδουλωθούν στα άθεα μαρξιστικά καθεστώτα, η Εκκλησία προσπάθησε να επιβιώσει, παρ’ όλους τους διωγμούς Της. Η παρουσία Της σήμερα στα πέρατα του κόσμου, με την ορθόδοξη ιεραποστολή, χαίρει (μόνον αυτή) την εκτίμηση των λαών και των κυβερνήσεων, διότι διαβλέπουν σε αυτή την άδολη και επωφελής την διείσδυσή της στις κοινωνίες τους.

Σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες Ορθόδοξες χώρες, επικρατεί πλήρης ελευθερία σε όλες τις θρησκείες. Μπορεί ο αρθρογράφος να μας παραθέσει έστω και μία περίπτωση «διωγμού» άλλης θρησκείας από την Εκκλησία μας στη χώρα μας; Επειδή αναφέρθηκε στη μουσουλμανική μειονότητα στη χώρα μας, μπορεί να μας παραθέσει έστω και μία πράξη καταπάτησης των ελευθέριών τους από μέρους της Εκκλησίας; Άρα λοιπόν η πρότασή του «να επικρατήσει η ανεξιθρησκία του διαφωτισμού στη χώρα μας», είναι ένα νεκρό γράμμα, διότι η ανεξιθρησκία στη χώρα μας και σε όλη την Ορθοδοξία, εφαρμόζεται δεκαπέντε αιώνες πριν τον «ευρωπαϊκό διαφωτισμό», από το 313 μ. Χ. με το περίφημο Διάταγμα των Μεδιολάνων, απαύγασμα της Χριστιανικής διδασκαλίας, περί σεβασμού του ανθρωπίνου προσώπου! Ας ρίξει μια ματιά στη Θράκη και θα το διαπιστώσει!

Έκαμε λόγο ο αρθρογράφος για γελοιοποίηση θρησκειών και επικεντρώθηκε κυρίως στην γελοιοποίηση του Μωάμεθ. Αλλά δεν αναφέρθηκε στα αλλεπάλληλα κρούσματα χυδαίας γελοιοποίησης της ορθοδόξου πίστεώς μας, από χριστιανομάχους «καλλιτέχνες». Δεν γνωρίζουμε να υπερασπίστηκε ο ίδιος και η «ευαίσθητη» στις «θρησκευτικές» ελευθερίες, Αριστερά. Απέκρυψε και κάτι άλλο: την ανοχή ημών των Χριστιανών σε αυτές τις γελοιοποιήσεις και ύβρεις και την εκδικητική μανία των ετεροθρήσκων κατά όσων γελοιοποιούν την πίστη τους!

Τελειώνουμε με την προτροπή του «να μην συμμετάσχουμε στον πόλεμο της προπαγάνδας κατά του Ισλάμ». Με άλλα λόγια μας προτρέπει να εφαρμόσουμε το ρηθέν «σφάξε με αγά μου να αγιάσω»! Να αφήσουμε το λαό μας απληροφόρητο για το τι εστί Ισλάμ, ισλαμικός φανατισμός, ισλαμικός επεκτατισμός. Να αποσιωπήσουμε τις απίστευτες θηριωδίες, που συντελούνται σήμερα στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Αδυνατεί να καταλάβει πως σήμερα, η χώρα μας και η Ευρώπη ολόκληρη χρειάζεται επείγουσα αφύπνιση, διότι ο ισλαμικός επεκτατισμός «χτυπά την πόρτα μας»! Αλλά όμως, άλλο αφύπνιση και ενημέρωση και άλλο μισαλλοδοξία, η οποία δεν συνάδει με τη δική μας πίστη.

Κλείνουμε  την ανακοίνωσή μας με τη θλιβερή παρατήρησή μας, πως η Αριστερά, αν και έχει προϊστορία πλέον του αιώνος στη χώρα μας, δεν μπόρεσε να κατανοήσει την ελληνική πραγματικότητα, διότι σκέπτεται, όπως σκέπτονται οι αγρίως πληγέντες ευρωπαίοι, από τον παπισμό και τον προτεσταντισμό. Ταυτίζει την Ορθοδοξία μας με την απόλυτη παραφθορά του παπισμού και του προτεσταντισμού και γι’ αυτό φτάνει σε λάθος εκτιμήσει και πρακτικές. Ιδού και η διαχρονική τραγικότητα της ελληνικής Αριστεράς!      

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Π. Γεώργιος Μεταλληνός: Η τραγικότητα των αιρετικών

 

ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ

Ἡ τραγικότητα τῶν αἱρετικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Στὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς αἱρετικοὺς στρέφει τὴν προσοχή µας τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσµα τῆς προσεχοῦς Κυριακῆς (Τίτ. 3, 8-15). Πολλὲς ἑρµηνεῖες ἔχει λάβει ὁ Ὅρος «αἱρετικὸς» ἀπὸ τοὺς ἑρµηνευτές, καὶ µάλιστα τοὺς νεωτέρους, στὸ χῶρο τῆς Κ. ∆ιαθήκης.

Ὑπάρχει ὅµως καὶ ἡ συγκεκριµένη σηµασία, ποὺ ἔλαβε ὁ Ὅρος στὴ γλώσσα τῶν Ἁγίων Πατέρων, στὴ γλώσσα τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας µας «αἱρετικὸς» σηµαίνει: διαστρεβλωτὴς τῆς πίστεως, τῆς ἀποκεκαλυµµένης Ἀληθείας, τοῦ θεόθεν δεδοµένου τρόπου σωτηρίας. Αἵρεση δέ, εἶναι ἀλλοτριωµένη ἐκδοχὴ τοῦ Προσώπου τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ποὺ δὲν µπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία, στὴ θέωση, τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ λυτρώσει ἀπὸ τὸ κακὸ τὸν κόσµο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς ἐν Χαλκηδόνι ∆´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου (451), ποὺ τιµᾶ τὴν προσεχῆ Κυριακὴ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο, αὐτὴ τὴ σηµασία τοῦ ὅρου ἐπιβάλλουν νὰ κρατήσουµε καὶ µεῖς στὶς παρακάτω σκέψεις.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες, γνήσιοι θεολόγοι

Γιὰ νὰ κατανοήσουµε τὴν τραγικότητα, µέσα στὴν ὁποία ζοῦν καὶ κινοῦνται οἱ αἱρετικοί, πρέπει νὰ δοῦµε τὸ διαµετρικὰ ἀντίθετό τους µέγεθος, δηλαδὴ τοὺς ἁγίους Πατέρες, στὸ κύριο ἔργο τους, τὴν θεολογία. Βέβαια ὁ ἐγκλωβισµένος στὰ κοινωνιολογικὰ σχήµατα τῶν καιρῶν µας θὰ σπεύσει ἐδῶ νὰ διαµαρτυρηθεῖ, µὴ µπορώντας νὰ ἐννοήσει, ὅτι ὅλο τὸ ἔργο τῶν Πατέρων, σὲ κάθε ἐποχή, εἶναι θεολογία. Γιατί ἑνωµένοι µὲ τὸ Θεὸ ἀντιµετωπίζουν οἱ Πατέρες ὄχι µόνο τὰ προβλήµατα τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ζωῆς. Θεὸ - Ἀλήθεια προσφέρουν, ἀντιµετωπίζοντας κρίσεις δογµατικές, ἀλλὰ Θεὸ - Ἀλήθεια προσφέρουν ποιµαίνοντας τὰ πνευµατικά τους τέκνα καὶ ὁδηγώντας τα στὸ πλαίσιο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ποὺ εἶναι ἡ ἁγιοπνευµατικὴ κοινωνία.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεολογοῦν πάντα µὲ τὸν φωτισµὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Γίνονται πρῶτα δοχεῖα καὶ Ναοὶ τοῦ Πνεύµατος, µὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν πνευµατικό τους ἀγώνα, καὶ καταξιώνονται νὰ γίνουν Πνευµατοκίνητοι, Θεοκίνητα στόµατα τοῦ Λόγου καὶ χεῖρες τοῦ Πνεύµατος. Ἡ θεολογία τους εἶναι, ἔτσι, ἔκφραση τῶν µυστικῶν ἐµπειριῶν τους. Ἐκφράζουν αὐτό, ποὺ τὸ Πνεῦµα ἀποκαλύπτει µέσα τους, σκορπίζουν γύρω τὸ φῶς Του.Λέγουν αὐτό, ποὺ βλέπουν, στὴ φωτισµένη καὶ θεοφόρο καρδιά τους. ∆ὲν εἶναι, λοιπόν, οἱ στοχαστὲς καὶ φιλόσοφοι τοῦ κόσµου, οἱ διανοητὲς - ὅπως λέµε. Ὁ στοχασµός µας δὲν µπορεῖ ποτὲ νὰ γίνει Θεολογία. Μένει φιλοσοφία, µεταφυσική, ἀναζήτηση ἀνθρώπινη.

Ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος µέσα τους. Αὐτὸ ὁµολογεῖ ἕνας ἀπὸ τοὺς λίγους, ποὺ δίκαια πῆραν τὸ ὄνοµα τοῦ Θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός, νὰ φιλοσοφεῖ γύρω ἀπὸ τὸ Θεό. ∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός. Αὐτὸ τὸ πρᾶγµα δὲν εἶναι τόσο φθηνὸ καὶ ταπεινό... ∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός, παρὰ µόνο τῶν δοκιµασµένων καὶ ὅσων ἔχουν προχωρήσει στὴ θεωρία (δηλαδὴ στὴ θέα τοῦ Θεοῦ) καὶ ποὺ προηγουµένως ἔχουν καθαρισθεῖ καὶ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶµα, ἢ τουλάχιστον καθαρίζονται τώρα». Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν κάθε δικαίωµα νὰ λέγουν: «ἔδοξε τῷ Πνεύµατι τῷ Ἁγίῳ καὶ ἡµῖν» χωρὶς τὸν παραµικρὸ κίνδυνο νὰ κατηγορηθοῦν γιὰ ἔπαρση.

Ὅπως ἐντελῶς φυσικὰ καὶ ἀπροσποίητα διεκήρυξαν οἱ Ἁγιορεῖτες Ἡσυχαστὲς στὸν Τόµο τοῦ 1341: «Ταῦτα ὑπὸ τῶν Γραφῶν ἐδιδάχθηµεν, ταῦτα παρὰ τῶν ἡµετέρων Πατέρων παρελάβοµεν, ταῦτα διὰ τῆς µικρᾶς ἐγνώκαµεν πείρας...». Ἡ ταπεινοφροσύνη τους φαίνεται στὸ «µικρᾶς»· εἶναι ὅµως ἀναγκασµένοι νὰ µιλήσουν καὶ γιὰ τὴν δική τους θεοπτικὴ ἐµπειρία.

Οἱ Αἱρετικοί, οἱ ἀθεράπευτοι «θεραπευτές»

Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι ἁπλὰ λογικὸ λάθος, οὔτε οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ἀστοχοῦν στὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας. Στὴν περίπτωσή τους συµβαίνει κάτι βαθύτερο καὶ οὐσιαστικότερο. Κατὰ τὸ γράµµα γνωρίζουν τὴν Γραφή, κατὰ τρόπο -πολλὲς φορὲς- ἐκπληκτικό. Τοὺς λείπει ὅµως κάτι οὐσιαστικὸ, καὶ ἡ ἔλλειψή του τοὺς διαφοροποιεῖ ριζικὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Τοὺς λείπει ἡ ἁγιοπνευµατικὴ ἐµπειρία τῶν Πατέρων. Ὁ ἐσωτερικὸς φωτισµὸς τοῦ Πνεύµατος. Γιατί δὲν ἔχουν περάσει τὴν θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ ἠθικὰ νὰ εἶναι (ἐξωτερικὰ) ἀνεπίληπτοι. ∆ὲν ἔχουν ὅµως µέσα τους τὸ Πνεῦµα. ∆ὲν βλέπουν, λοιπόν, ὅσα βλέπουν ἐν Πνεύµατι οἱ Πατέρες. Μπορεῖ διανοητικὰ νὰ εἶναι ἐκπληκτικὰ ἀνεπτυγµένοι. Εἶναι πράγµατι γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ µεγάλοι αἱρετικοὶ ἐντυπωσιάζουν µὲ τὴν πολυγνωσία καὶ «σοφία» τους! Ἀκόµη καὶ σήµερα... ∆ὲν ἔχουν ὅµως καθαρὴ τὴν καρδιά, οὔτε ἔχουν µεταβληθεῖ σὲ ναοὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἡ αἵρεση προϋποθέτει κακὴ ἢ ἀνύπαρκτη θεραπεία. Γι’ αὐτὸ γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ἡ Θεολογία εἶναι διανοητικὴ - ἐπιστηµονικὴ ὑπόθεση, λογικὸ καὶ συλλογιστικὸ παιχνίδι. Ἡ ἐµπειρία τῆς θεώσεως, ποὺ καταξιώνει τοὺς Πατέρες, εἶναι αὐτό, ποὺ τοὺς λείπει. Γι’ αὐτὸ ὁ αἱρετικὸς δὲν µπορεῖ νὰ διακρίνει στὸ κρίσιµο σηµεῖο τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Γιατί δὲν βλέπει µέσα του τὴν ἀλήθεια, δὲν τὴν γνωρίζει στὴν καρδιά του. ∆ὲν ἔχει τὸ ὄχηµα τῆς «νοερᾶς προσευχῆς» καὶ γι’ αὐτὸ δὲν µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν «δοξασµό», ποὺ εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς «πάσης ἀληθείας» ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα.

Ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται καὶ ἡ τραγικότητα ὅλων τῶν αἱρετικῶν, καὶ πρὸ πάντων τῶν αἱρεσιαρχῶν. Ἀφώτιστοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ φωτίσουν. Ἀθεράπευτοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ θεραπεύσουν. Ἄθεοι οἱ ἴδιοι (δηλαδὴ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεό), ζητοῦν νὰ θεολογήσουν. Θὰ µπορούσαµε νὰ παροµοιάσουµε τοὺς αἱρετικοὺς µὲ ψευτογιατροὺς καὶ τσαρλατάνους, ποὺ ἀπατοῦν. Ἀλλ’ εἶναι κάτι χειρότερο: εἶναι γιατροί, ποὺ προσφέρουν δολοφονικὴ θεραπεία, ποὺ σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο αἰώνια. Εἶναι φαρµακοποιοί, ποὺ κυκλοφοροῦν φάρµακα δηλητηριασµένα - ἀλλοιωµένα, ποὺ εἶναι ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν δηµόσια ὑγεία, καὶ ὄχι τὴν σωµατική, ἀλλὰ τὴν πνευµατικὴ καὶ αἰώνια.

Ἡ διαφορὰ στὰ πράγµατα

Ἀκολουθώντας τὴν πατερικὴ θεώρηση τῆς αἱρέσεως, µποροῦµε νὰ συνειδητοποιήσουµε τὴν φθοροποιὸ δύναµή της στὴν ἱερὴ ὑπόθεση τῆς σωτηρίας µας. Μέσα στὴν ἄµβλυνση τῶν πνευµατικῶν µας αἰσθητηρίων, πολὺ συχνὰ τοποθετοῦµε τὴ διαφορὰ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεων σὲ ἐπίπεδο λεκτικῶν ἢ τυπικῶν παραλλαγῶν. Αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν ἐλαχιστοποίηση τῆς διαφορᾶς καὶ στὴν ἐντύπωση, ὅτι ἡ διαφωνία εἶναι γιὰ ἀσήµαντα πράγµατα, ποὺ µποροῦν εὔκολα µὲ κάποια καλὴ διάθεση καὶ φραστικὴ βελτίωση νὰ θεραπευθοῦν. Αὐτὸ γίνεται στὸν οἰκουµενι(στι)κὸ διάλογο. Καὶ τοῦτο συµβαίνει, γιατί συνήθως νοοῦµε τοὺς ἑαυτούς µας ὡς Ὀρθοδόξους καὶ παραβάλλουµε τοὺς ἑτεροδόξους πρὸς τοὺς ἑαυτούς µας. ∆ὲν εἶναι περίεργο, λοιπόν, ὅτι διακρίνουµε περισσότερες ὁµοιότητες ἀπὸ διαφορές! Ἂν δοῦµε ὅµως τὶς αἱρέσεις ἀπὸ πλευρᾶς πραγµατικότητος πατερικῆς καὶ ἀντιπαραθέσουµε στὴν ἑτεροδοξία τῆς ἐποχῆς µας τοὺς Ἁγίους µας Πατέρες, τότε θὰ διαπιστώσουµε, ὅτι πρόκειται γιὰ διαφορὰ πραγµάτων καὶ ὄχι λέξεων. Πρόκειται γιὰ διαφορὰ πρωταρχικὰ θεραπευτικῆς µεθόδου. Ἡ πνευµατικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας γεννᾶ Ἁγίους Πατέρες, ἐνῷ ἡ «πνευµατικότητα» τῶν αἱρέσεων σπείρει τὸν ὄλεθρο. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἅγιοι Πατέρες θὰ µένουν πάντα τὰ «πάγχρυσα στόµατα τοῦ Λόγου», ποὺ θὰ καλοῦν ὄχι µόνο τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ µᾶς τοὺς κατ’ ὄνοµα µόνο ὀρθοδόξους, στὴν γνήσια ἐν Χριστῷ θεραπεία, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν δοξασµὸ καὶ τὴν ἀληθινὴ Θεολογία.

Ορθόδοξος Τύπος, 17/7/2015

†. Κυ 31-03-2013, Η ΠΙΣΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ!

ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΩΝ .... ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΣΟΥ ΠΟΙΜΕΝΑ & ΔΑΣΚΑΛΕ

ΠΙΣΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ...!ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,

 

ΠΙΣΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ...!

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Μάρκον Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 2ο, στίχοι 1 έως 12, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 31-03-2013.

 

Ἐάν θά ἦταν δυνατόν νά συνοψίσω τό κείμενο αὐτό τοῦ γνωστοῦ Εὐαγγελίου, τῆς θεραπείας αὐτοῦ τοῦ παραλύτου ἀπό τόν Χριστό, σέ μιά πρόταση ἐπιγραφική, θά τολμοῦσα νά πῶ καί μπορεῖ νά μήν εἶναι ἀκριβές ἤ τέλειο ἀλλά θά τολμοῦσα νά πῶ «ἡ πίστη ἀπέναντι στό διαλογισμό». Μή στεναχωρηθεῖτε ὅτι αὐτό πού λέω τώρα φαίνεται ἀκατανόητο, θά τό προσδιορίσω πώς ἔτσι πρέπει νά κάνουμε μέσα ἀπό τό ἴδιο τό κείμενο, τίς λέξεις καί τό δομικό ὑλικό τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ πίστη ἀπέναντι στό διαλογισμό.

Νά δώσω, πρίν νά ἐξηγήσω μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο, δύο χαρακτηρισμούς· νά πῶ τήν πίστη ἕνα γεγονός σαρκούμενο, μιά ἰδέα πού σαρκώνεται, γίνεται πράξη ζωῆς καί νά πῶ τό διαλογισμό μιά ἰδέα πού παραμένει θεωρητική καί δέν σαρκώνεται ποτέ.

Πῶς τώρα αὐτό πού σᾶς λέω μπορῶ νά τό στηρίξω καί πρέπει νά τό στηρίξω πάνω στό κείμενο, τό ὁποῖο ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο. Ὑπάρχουν δύο κινήσεις τοῦ κειμένου, θά ἀκολουθήσω τήν πορεία τοῦ κειμένου. Πρῶτα εἶναι ἡ περιγραφή τῆς πίστεως, τῆς πράξεως τῆς ζωῆς καί τό δεύτερο εἶναι ἡ περιγραφή τοῦ θεωρητικοῦ μεγέθους τοῦ διαλογισμοῦ.

Νά ᾽μαστε στό πρῶτο λοιπόν· ἀρχίζουν οἱ λέξεις νά εἶναι σαρκούμενες λέξεις. Πρῶτα-πρῶτα λέει τό κείμενο «ὁ Χριστός ἰδών», βλέπει κάτι συγκεκριμένο, καί μάλιστα λέει «ἰδών τήν πίστιν αὐτῶν», ἐνῶ κατά τίς ἔννοιες πού ἔχουμε στό νοῦ μας ἡ πίστη εἶναι κάτι πού κρύβεται μέσα μας, ἀλλά λέει «ἰδών τήν πίστιν αὐτῶν». Γιά νά τό λέει τό Εὐαγγέλιο ἄρα εἶναι καί γεγονός φανερούμενο, πῶς εἶπα τήν πίστη γεγονός σαρκούμενο, ὄχι διαφημιζόμενο ἀλλά σαρκούμενο, παίρνει σάρκα καί ὀστά. Πῶς [ἡ πίστη] παίρνει σάρκα καί ὀστά, [γίνεται δηλαδή πράξη];

Κρατῆστε τά τρία πράγματα πού θά πῶ τώρα γιά τό μέρος τῆς πίστεως καί πιθανῶς αὐτά τά ἐλάχιστα πού θά πῶ νά ἀποτελέσουν ἀκριβῶς ἕναν δρόμο καί μία πορεία γιά νά μποροῦμε συγκεκριμένα καί πολύ λιτά νά περιγράψουμε τήν πίστη, ὅσο μποροῦμε νά τήν περιγράψουμε.

Εἶναι τρία τά ὑλικά τά ὁποῖα χρησιμοποιεῖ τό κείμενο γιά τήν πίστη: τό πρῶτο ὑλικό, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖται γιά τήν πίστη, εἶναι ὅπως ἀκριβῶς τό λέει τό Εὐαγγέλιο· βλέπετε πρῶτα-πρῶτα ὑπάρχουν τέσσερις, θά ᾽λεγα καί οἱ τέσσερις ἦταν ὑπέροχοι, καί δέν ἦταν ἐκεῖνο πού πιστεύει ὁ παράλυτος, πιστεύουν αὐτοί. Ἐδῶ εἶναι ἕνα γεγονός λειτουργικό, ἡ πίστη κάποιων, αὐτῶν τῶν τεσσάρων πού τούς εἶπα ὑπέροχους, φέρνει τό ἀποτέλεσμα. Ὁ λόγος δέν ἀναφέρεται οὔτε ἀναλύεται γιά τόν ἴδιο τόν παράλυτο, αὐτό εἶναι λειτουργικό γεγονός. Ἡ πίστη εἶναι λειτουργικό γεγονός, δέν εἶναι μιά προσωπική ἰδιότητα ἑνός κλειστοῦ ἀνθρώπου πού ἔχει μιά πίστη κάπου καί τήν κρύβει μέσα του καί δέν τή σαρκώνει· αὐτοί κουράζονται καί κοπιάζουν γιά τόν ἄλλο. Ἄρα τό πρῶτο μέγεθος τῆς πίστεως εἶναι γεγονός λειτουργικό, ἐκκλησιαστικό. Προσέξτε, κρατῆστε το αὐτό, ὅτι δρώμενα πίστεως δέν εἶναι ποτέ πραγματικά ἄν δέν εἶναι λειτουργικά γεγονότα, ἄν δέν λειτουργήσουν μέσα ἀπό μιά κοινωνία ἀνθρώπων πού λειτουργοῦν τόν Χριστό. Πρῶτο σημεῖο λοιπόν ἡ πίστη εἶναι γεγονός λειτουργικό· οἱ τέσσερις ἀλλάζουν τό ἀποτέλεσμα κι ὄχι ἡ πίστη τοῦ παραλύτου, πού φαίνεται νά ὑπάρχει ἀλλά δέν δηλώνεται στό κείμενο.

Τό δεύτερο γεγονός τῆς σαρκούμενης πίστεως εἶναι μιά πράξη δυναμική. Κινοῦνται, κάνουν μιά πράξη κι αὐτό μπορεῖ νά ὁρίζεται ἀπό τή λέξη «ἀπεστέγασαν» τό σπίτι, ἔβγαλαν τή στέγη του, εἶναι μιά πράξη δυναμική. Δέν στάθηκαν ἁπλῶς σέ μιά θεωρία ἔκαναν πράξη ἐκεῖ πού ἔπρεπε, ὅσο ἔπρεπε ἀλλά μέχρι ἐκεῖ πού ἔπρεπε νά τό κάνουν. «Ἀπεστέγασαν» τό σπίτι καί προσέξτε ὅλη αὐτή ἡ πορεία τους γίνεται τελείως σιωπηλά, δέν λένε τίποτε, εἶναι ἐξάλλου καί ἡ αἰτία πού ἡ Ἐκκλησία μας συνέδεσε τό Εὐαγγέλιο αὐτό μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, τή νοερά προσευχή. Λειτουργοῦν, δηλαδή, χωρίς νά λένε πολλά λόγια, χωρίς καθόλου λόγια, ὅπου ἐκφράζεται τό βάθος μιᾶς προσευχῆς, μιᾶς πίστεως πού γίνεται πράξη καί σαρκώνεται χωρίς πολλά λόγια· «ἀπεστέγασαν» λοιπόν.

Καί μιά ἑπόμενη λέξη, πού εἶναι αὐτή πιό καταπληκτική προσέξτε, αὐτό δέν ξέρω ἄν τό προσέξατε, λέει ὅτι τό κρεβάτι τό ἐχάλασαν πρίν νά μποῦνε μέσα. Χάλασαν τό κρεβάτι· μά τό κρεβάτι γιατί νά χαλάσει, θά τό χρειαστεῖ [ὁ παράλυτος]. Αὐτή εἶναι ἡ πίστη τους! Χαλᾶνε τό κρεβάτι γιατί πιστεύουν πώς δέν θά χρειαστεῖ, πρίν νά γίνει τό θαῦμα! Διαβάστε τό κείμενο, οἱ λέξεις λένε χάλασαν τόν κράβαττον καί σημαίνει ὅτι ἔχουν μιά τέτοια πίστη πού δέν θά χρειαστεῖ. Εἶναι λοιπόν μιά κίνηση δυναμική καί ταυτόχρονα εἶναι μιά κατάλυση, προσέξτε καθαίρεση τῶν εἰδώλων πού ἔχουμε στό νοῦ μας. Δέν λέμε πῶς θά ὑπάρξει ἄρρωστος χωρίς κρεβάτι; Αὐτή εἶναι μιά εἰδωλολατρική ἰδεολογία, εἴμαστε κολλημένοι ἐκεῖ, δέν ὑπάρχει τέτοιο γεγονός. Καί γι᾽ αὐτούς ὑπάρχει πρίν νά γίνει τό θαῦμα.

Βλέπετε λοιπόν τό δομικό ὑλικό τῆς πίστεως πού εἶναι γεγονός λειτουργικό, εἶναι μιά πράξη δυναμική, σαρκώνεται ἡ ἰδέα τους, σαρκώνεται ἡ ἐπιθυμία τους, κουράζονται καί ταυτόχρονα [εἶναι] ἕνα γεγονός μιᾶς τόλμης, μιᾶς τόλμης ὄχι ψευτοτόλμης, ἡρωικῆς τόλμης. Μιᾶς τόλμης πού καθαιρεῖ ἰδέες καί εἴδωλα πού τά ἔχουμε στόν κόσμο καί λέμε χωρίς αὐτό δέν ὑπάρχει, δέν ζοῦμε. Αὐτό εἶναι τό μοντέλο, πολύ ἁπλά δοσμένο, τῆς πίστεως.

Στό δεύτερο μέρος ὑπάρχει ὁ διαλογισμός. Τή λέω τή λέξη γιατί τό κείμενο εἶπε «διελογίζοντο», οἱ γύρω, «ἐν ἑαυτοῖς». Προσέξτε, ἐνῶ λέει τό κείμενο ὅτι «ἰδών τήν πίστιν αὐτῶν», τήν εἶδε ὁ Χριστός, ἦταν ἕνα γεγονός σαρκούμενο, κάπου φανερώνεται μέ αὐτά τά τρία πού σᾶς εἶπα, γιά τό ἄλλο δέν λέει αὐτό, λέει «ἐπιγνούς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ». Τά κείμενα εἶναι πολύ σπουδαῖα. «Ἐπιγνούς», δέν εἶναι πιά «ἰδών», εἶναι μιά βαθύτερη γνώση πού τήν ἔχει ὁ Χριστός ἐν τῷ πνεύματι καί μᾶς δίνει ἕνα νόημα, ἐμεῖς νά μποροῦμε νά δοῦμε τά πράγματα, νά τά ξεκαθαρίσουμε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Φωτισμένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι μποροῦμε νά δοῦμε κάτι βαθύτερο, νά διακρίνουμε τίς ἰδεολογίες πού δέν σαρκώνονται. Κι ἐδῶ ὑπάρχει ἕνας διαλογισμός, εἶναι ἰδέες μονάχα, αὐτοί τίποτα δέν σαρκώνουν, ἔχουν ἰδέες μόνο, διαλογίζονται. Πολύ σωστά ἡ διαφοροποίηση δηλαδή τῆς πίστεώς μας μέ ἄλλα θρησκεύματα τύπου ἀνατολικοῦ· ἐκεῖ κρίνεται, εἶναι πράξη ζωῆς ἤ εἶναι μιά ἀνάλυση διαλογιστική, μιά ἰδέα πού ποτέ δέν σαρκώνεται, κι ἐδῶ στήν Ἐκκλησία ὅλα σαρκώνονται, ὁ Ἴδιος ὁ Θεός σαρκώνεται.

Ἔτσι λοιπόν «ἐπιγνούς», καί μπαίνουμε στήν ἱστορία τῆς βαθιᾶς γνώσεως πιά τῆς τραγωδίας τοῦ κόσμου, ἀλλά χρειάζεται φωτισμός ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, καί πάλι ὁ Παλαμᾶς, τά λέει ὁ ἴδιος ὁ Παλαμᾶς, τό ξαναλέω γι᾽ αὐτό τό κείμενο συνεδέθη μέ τή σημερινή γιορτή. Ἔτσι λοιπόν ὑπάρχει μιά ἀντιπαράθεση πίστεως καί διαλογισμοῦ, πού ἡ πίστη εἶναι λειτουργικό γεγονός, ἐκκλησιαστικό γεγονός, Χριστολογικό γεγονός, τό ὁποῖο ὅμως σαρκώνεται σέ συγκεκριμένα δεδομένα, καθαιρεῖ εἴδωλα κι ἔχει δυναμική κίνηση, τά ἄλλα εἶναι ἰδεολογίες. Κι ἐδῶ πέρα ἀκριβῶς κρίνεται ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου. Ποῦ εἶναι ἡ πράξη ζωῆς καί ποῦ εἶναι ἡ ἰδεολογία; Καί μπορεῖ νά ὑπάρξει πράξη ζωῆς χωρίς Χριστό καί Ἐκκλησία; Γιατί εἶναι ἡ πράξη ζωῆς; Γιά διαφήμιση; Γιά προβολή; Ἤ γιά λειτουργικό γεγονός, καταξίωση καί ἀνάδειξη τῆς κοινότητας;

Ἐδῶ λοιπόν, μέ τά κριτήρια πού δώσαμε ἄν τά κρατήσετε, πολλά πράγματα μποροῦν νά κριθοῦν καί νά ἀξιολογηθοῦν καί νά ἐλεγχθοῦν. Ἀκόμη καί πόσο, δυναμικές κινήσεις πού γίνονται ἁπλῶς γιά διαφήμιση, γιά προβολή, ἔχουν χῶρο μέσα τους τέτοιας ἱστορίας πού ἔχει ἐδῶ ἡ πίστη; Δέν ἔχουν, γιατί δέν εἶναι Χριστολογικό γεγονός, γιατί εἶναι ἐγωϊστικό γεγονός.

Πίστη ἤ διαλογισμός ἀλλά καί οἱ τέσσερις ἦταν ὑπέροχοι πραγματικά, χωρίς νά μιλᾶνε. Πόσο ὑπέροχο νά ὑπάρχουν ὑπέροχοι χωρίς νά μιλᾶνε· μέ μιά βαθιά σιωπή, μιά βαθιά κίνηση, μιά κίνηση καταλυτική, μιά κίνηση λειτουργική, χωρίς πολλά λόγια, ἐνῶ ὁ κόσμος φωνάζει τόσο πολύ, κίνηση Παλαμική, κίνηση νηπτική. Αὐτή εἶναι ἡ ζωή μας κι ἡ πίστη ἐκεῖ ἀναδεικνύεται κι ἐκεῖ μπορεῖ νά γίνει ἀντιπαράθεση μέ τό θέμα τοῦ διαλογισμοῦ· ὄχι μέ λόγια, μέ μιά πράξη ζωῆς κι Ὀρθοδοξία εἶναι λόγια ἀλλά τά ὁποῖα γίνονται πράξη ζωῆς κι ὄχι διαλογισμός ἰδεολογικῶν ἀναλύσεων, ὅπως κάνουν οἱ διάφοροι ψευτοσοφοί αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ κόσμου. Πολιτικοί, φιλόσοφοι καί ὁτιδήποτε ἄλλο θέλετε νά πεῖτε.

Οι Προφητείες του Γέροντα Παϊσίου προκαλούν ρίγη

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΙΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ!

15/9/14

Από ομιλία του Γέροντα Παΐσιου σε προσκυνητές, την Τρίτη της Διακαινησίμου 1991.

Συνταγματάρχης ε.α., Μπουζιανάς Δημήτριος, Επανωμή Θεσσαλονίκης.
Μαρτυρίες Προσκυνητών - Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β' σελ 98

Play

Current Time 0:00

/

Duration Time 0:00

Remaining Time -0:00

Stream TypeLIVE

Loaded: 0%

Progress: 0%

00:00

Fullscreen

00:00

Mute

Playback Rate

1

Subtitles

• subtitles off

Captions

• captions off

Chapters

• Chapters

• Quality:
  Loading
• Speed:
  Loading
• Captions:
  Loading

  • Off
  • On

Replay

Share

Embedcopy and paste the code above into the html of your site

Powered by

Report an issue

More information about this issue would be really helpful.

Thank you for your feedback!

Loading video...

Play Button

Skip in 0

- See more at: http://www.hellas-now.com/2014/09/blog-post_347.html#sthash.1YRgudqB.dpuf

Να αφεθούμε στην θεία πρόνοια. π.Παισιος

 

Όποιος παρακολουθεί τις ευεργεσίες του Θεού, μαθαίνει να εξαρτά τον εαυτό του από την θεία πρόνοια. Νιώθει μετά σαν το μωρό στην κούνια, που, αν το αφήση για λίγο η μητέρα του, αρχίζει να κλαίη, μέχρι να τρέξη πάλι κοντά του. Αν αφεθή κανείς στον Θεό, είναι μεγάλη υπόθεση. Όταν πρωτοπήγα στην Ιερά Μονή Στομίου, δεν είχα που να μείνω. Όλο το μοναστήρι ήταν γεμάτο μπάζα.

Βρήκα μια γωνιά κοντά στην μάνδρα, έβαλα κάτι από πάνω, για να την σκεπάσω λίγο, και εκεί περνούσα τα βράδυα καθιστός, γιατί δεν χωρούσα να ξαπλώσω. Μια μέρα ήρθε ένας γνωστός μου ιερομόναχος και μου λέει: « Καλά, πως μένεις εδώ; ». « Γιατί, του λέω, οι κοσμικοί είχαν περισσότερα από μας; Όταν είπαν στον Κανάρη, τότε που ζήτησε δάνειο, " δεν έχεις Πατρίδα", εκείνος είπε: « Θα αποκτήσουμε Πατρίδα » . Αν κοσμικός άνθρωπος είχε τέτοια πίστη, εμείς να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό; Αφού η Παναγία οικονόμησε να βρεθώ εδώ, δεν θα φροντίση για το μοναστήρι της , όταν έρθει η ώρα; » .

Και πράγματι, πώς τα οικονόμησε σιγά-σιγά όλα η Παναγία! Θυμάμαι, όταν έρριχναν οι μάστορες το μπετόν ,για να φτιάξουν την πλάκα στα κελλιά που είχαν καή, δεν έφθασαν τα τσιμέντα. Υπολειπόταν το ένα τρίτο ,για να τελειώση η πλάκα. Έρχονται οι μάστορες και μου λένε: « Τα τσιμέντα τελειώνουν. Να αραιώσουμε το μπετόν, για να φθάση για όλη την πλάκα » . « Όχι, τους λέω, συνεχίστε κανονικά » . Να φέρουμε άλλα δεν γινόταν, γιατί τα ζώα ήταν στον κάμπο. Έπρεπε να πάνε οι μάστορες δυο ώρες ως την Κόνιτσα και δυο ώρες ως τον κάμπο, στα χωράφια, για να βρουν ζώα.

Πότε να πάνε, πότε να γυρίσουν. Ύστερα, οι άνθρωποι είχαν τις δουλειές τους. Δεν μπορούσαν να έρθουν άλλη μέρα. Βλέπω, είχαν ρίξει τα δυο τρίτα της πλάκας. Μπήκα στο εκκλησάκι και λέω: « Τι θα γίνη τώρα ,Παναγία μου; Σε παρακαλώ, βοήθησέ μας » . Μετά βγήκα έξω ...;

- Και τι έγινε , Γέροντα;

- Και η πλάκα τελείωσε και τα τσιμέντα περίσσεψαν!

- Οι μάστορες το κατάλαβαν;

Πώς δεν το κατάλαβαν. Είναι μερικές φορές πολύ μεγάλη η βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας!

Γέροντας Παίσιος

http://talantoblog.blogspot.gr/

Να δένουμε το τραύμα μας

 

---

 

- Γέροντα, όταν στον αγώνα μου έχω πτώσεις, πανικοβάλλομαι.
- Μη φοβάσαι. Αγώνας είναι και θα έχουμε και τραύματα. Με την εξομολόγηση αυτά θεραπεύονται. Βλέπεις, οι στρατιώτες στον πόλεμο, όταν τραυματίζωνται επάνω στην μάχη, τρέχουν αμέσως στον γιατρό, δένουν το τραύμα τους και συνεχίζουν να πολεμούν φιλότιμα. Εν τω μεταξύ αποκτούν και πείρα από τον τραυματισμό και προφυλάγονται καλύτερα, ώστε να μην ξανατραυματισθούν. Έτσι και εμείς, όταν τραυματιζώμαστε πάνω στον αγώνα μας, δεν πρέπει να δειλιάζουμε, αλλά να τρέχουμε στον γιατρό – στον πνευματικό -, να του δείχνουμε το τραύμα μας, να θεραπευώμαστε πνευματικά, και πάλι να συνεχίζουμε «τον καλόν αγώνα»^[3]. Κακό είναι, όταν δεν ψάχνουμε να βρούμε τους φοβερούς εχθρούς της ψυχής, τα πάθη, και δεν αγωνιζώμαστε, για να τους εξοντώσουμε.
- Γέροντα, μερικοί από φιλότιμο δεν πάνε να εξομολογηθούν. «Αφού μπορεί να ξανακάνω το ίδιο σφάλμα, λένε, για ποιο λόγο να πάω να το εξομολογηθώ; για να κοροϊδεύω τον παπά;».
- Αυτό δεν είναι σωστό! Είναι σαν να λέη ένας στρατιώτης, όταν τραυματίζεται: «Αφού ο πόλεμος δεν τέλειωσε και μπορεί πάλι να τραυματισθώ, γιατί να δέσω το τραύμα μου;». Αλλά, αν δεν το δέση, θα πάθη αιμορραγία και θα πεθάνη. Μπορεί από φιλότιμο να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν, τελικά όμως αχρηστεύονται. Ο διάβολος, βλέπεις, εκμεταλλεύεται και τα χαρίσματα. Αν δεν καθαρίζουμε με την εξομολόγηση την ψυχή μας, όταν πέφτουμε και λερωνώμαστε, με τον λογισμό ότι πάλι θα πέσουμε και θα λερωθούμε, προσθέτουμε λάσπες πάνω στις παλιές λάσπες και είναι δύσκολο μετά να καθαρίσουν.